លិខិតចុងក្រោយ
មានរឿងជាច្រើន…ដែលម្តាយមិនដែលនិយាយប្រាប់កូនមិនមែនព្រោះគាត់មិនចង់និយាយទេ តែព្រោះគាត់ខ្លាច…ខ្លាចកូនឈឺចាប់ ខ្លាចកូនមានអារម្មណ៍ថាខ្លួន “ខុសពីគេ” តាំងពីក្មេងកូនប្រុសម្នាក់នេះ តែងតែរៀនមិនទាន់គេ ពិបាកផ្តោតអារម្មណ៍ ពិបាកអង្គុយស្ងៀម ហើយតែងតែត្រូវគេស្តីបន្ទោស ថ្ងៃមួយ…សាលាបានផ្ញើ “លិខិត” មកម្តាយ លិខិតនោះបានប្រាប់ថា កូនរបស់គាត់អាចមាន ADHD ហើយត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមការបង្រៀននៅផ្ទះ ការលើកទឹកចិត្ត និងក្តីអត់ធ្មត់ច្រើនជាងកុមារធម្មតា ម្តាយមិនបានប្រាប់កូនទេ… គាត់មិនចង់ឲ្យកូនមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនជាបន្ទុក ឬខ្សោយជាងអ្នកដទៃ ដូច្នេះគាត់ជ្រើសរើស ធ្វើការខ្លាំងជាងមុន អស់កម្លាំងជាងមុន ហើយនៅតែអង្គុយបង្រៀនកូនរៀងរាល់យប់ ទោះបីខ្លួនឯងហត់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែ…នោះមិនមែនជាលិខិតតែមួយដែលគាត់លាក់ទេ នៅថ្ងៃមួយទៀត គាត់បានទទួលលិខិតពីមន្ទីរពេទ្យ “មហារីកសុដន់ដំណាក់កាលទី១” ពិភពលោករបស់គាត់ ដូចជាដួលរលំក្នុងមួយវិនាទី តែអ្វីដែលគាត់បារម្ភជាងការស្លាប់របស់ខ្លួន គឺអនាគតរបស់កូន។